Self Aboutness

...Τα έργα τέχνης, ως εικόνες, επιτελούν μία διαμεσολαβητική λειτουργία, η οποία συνίσταται στη γεφύρωση του χάσματος που χωρίζει την ενιαία, εσωτερική και διανοητική πραγματικότητα, η οποία προκύπτει από την αναπαράσταση του κόσμου μέσω της αντίληψης, από την εξωτερική, πολλαπλή και φυσική πραγματικότητα που μας περιβάλλει, και η οποία συνίσταται σε αυτό που βλέπουμε. Ξεκινώντας από αυτή την αρχή, θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα έργα του Δημήτρη Τσουμπλέκα, εκτός του ότι προτείνουν μία σειρά από τέτοιου είδους διαμεσολαβητικές-ενοποιητικές εικόνες, ταυτόχρονα προσπαθούν να καλύψουν το ρήγμα ανάμεσα σε διάφορες εκδοχές της ίδιας κουλτούρας.

Μίας κουλτούρας, όπου εγγενώς διασταυρώνονται στοιχεία της Μείζονος Κουλτούρας, που δεν είναι άλλη από εκείνη που συγκεντρώνει όλες τις χαρακτηριστικές ενδείξεις οι οποίες αποτελούν πολιτιστικές εκφάνσεις του πολιτισμού μίας χώρας, με στοιχεία της Ελάσσονος Κουλτούρας, η οποία αποτελεί το βιωματικό, ζωντανό και παρόν κομμάτι αυτής της κουλτούρας, δηλαδή το έθος της.

Με άλλα λόγια, ο Δ.Τ. συνταιριάζει στα έργα του το κατ' εξοχήν πολιτιστικό με το κατ' εξοχήν πολιτισμικό στοιχείο της κουλτούρας της χώρας όπου ζει και εργάζεται, έτσι όπως αυτή επιβιώνει και εμφανίζεται στην εποχή μας, επιχειρώντας πολυσχιδείς και φαινομενικά εξωπραγματικούς συνδυασμούς, από τους οποίους δεν λείπει το χιούμορ, ούτε η ειρωνεία, που πολλές φορές γίνεται σαρκαστική, και όπου η φιλοπαίγμων διάθεση του καλλιτέχνη δεν συγκαλύπτει, αλλά αντίθετα αναδεικνύει την κριτική του στάση απέναντι στην πραγματικότητα που βιώνει. Διότι η εξωπραγματικότητα των εικόνων του δεν αποτελεί μία άλλη πραγματικότητα, αλλά μάλλον ισοδυναμεί με την αποκαλυπτικότητα των πραγμάτων που συνιστούν την καθημερινότητα του. Ως εκ τούτου, είναι λίγο περίεργο να φανταστούμε ένα κοπάδι πρόβατα να βόσκουν μπροστά στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αθήνας, αλλά δεν είναι μία απίθανη εικόνα, αν υποθέσει κανείς πόσο οικολογικά ορθή είναι μία πόλη με ζωτικούς πνεύμονες πράσινου μπροστά από τα επιμορφωτικά της ιδρύματα. Όπως επίσης μπορεί να μας ξενίζει κάπως η πισίνα που απλώνεται θελκτικά μπροστά από το κτήριο της Βουλής των Ελλήνων, αλλά αυτό δεν είναι εντελώς ασύμβατο με την πραγματικότητα που ισχύει κατά τη διάρκεια των θερινών μηνών.

Όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει, βλέποντας τις εικόνες που προτείνει ο Δ.Τ., έναυσμα γι' αυτές τις φαινομενικά αδόκιμες συμπαραθέσεις αποτελεί η πόλη της Αθήνας, η οποία είναι, ούτως ή άλλως, φορτισμένη, τόσο πολιτιστικά, όσο και πολιτισμικά. Κουβαλώντας από τη μία πλευρά το βάρος της ιστορίας και των μνημείων της, και από την άλλη το βάρος της υποσχετικότητας που εμπεριέχει η σύγχρονη μεγαλούπολη, η πόλη αυτή μοιάζει να εκπέμπει το σιωπηρό μήνυμα ενός εκτεταμένου έργου εν εξελίξει, ενός διαρκούς εργοταξίου, το οποίο απηχεί τόσο την αδιαμφισβήτητη παρουσία πολύτιμων ερειπίων, όσο και την προσμονή μίας ανοικοδόμησης, αλλά και ενός εκσυγχρονισμού. Έτσι λοιπόν, το γεγονός ότι μπορεί κάποιος να προσεγγίσει τα Προπύλαια του Παρθενώνα με κυλιόμενες σκάλες, ή να περιδιαβάσει τον ιερό χώρο της Ακρόπολης στο σύνολο του πάνω σε έναν καθησυχαστικό και άνετο χορτοτάπητα, ή ακόμα το ενδεχόμενο να επενδυθεί ο ίδιος ο ναός του Παρθενώνα με μαύρο μάρμαρο, ή να αποκτήσει έναν δεύτερο όροφο, όπως επίσης η δυνατότητα να μπορεί να σταθμεύει κάποιος ακριβώς κάτω από τη δυτική του πτέρυγα, δεν είναι πιο εξωπραγματικά, ή πιο ιερόσυλα από την επίστρωση με ξύλινο δάπεδο μίας κεντρικής λεωφόρου της πόλης, ή από την παρείσφρηση μίας τεράστιας πισίνας-ποταμού κατά μήκος μίας άλλης μεγάλης κεντρικής λεωφόρου της Αθήνας (η οποία, ούτως ή άλλως, βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή που διέσχιζε ο ποταμός Ιλισός, πριν τον αποξηράνουν οριστικά, πριν από αρκετές δεκαετίες), ή ακόμα από την προβολή υπερσύγχρονων οικοδομικών μεγαθηρίων πίσω από τα ιερά μισογκρεμισμένα οικοδομήματα της Ακρόπολης.

Οι εικόνες του Δ.Τ. δεν είναι τόσο εξωφρενικές όσο φαίνονται, διότι αποτελούν μία άσκηση λογικής κρυσταλλογραφίας, εφόσον δεν κάνουν άλλο από τo να αποκαλύπτουν με έναν εύστοχα παρεμβατικό τρόπο μία διάχυτη κατάσταση, η οποία αντανακλά την τάση όλων των σύγχρονων κοινωνιών για ευμάρεια, ευημερία, πρόοδο και ανάπτυξη. Από την άλλη πλευρά, τα έργα του αποτελούν τις πολλαπλές εκφάνσεις μίας μεταφοράς που αφορά την πόλη του, την Αθήνα, και η οποία εκδηλώνεται μέσα από μία σειρά μεταμορφώσεων. Μέσα από τη συνύπαρξη μνημείων ή κτηρίων, τα οποία αποτελούν σήματα κατατεθέντα αυτής της πόλης, με παράταιρα ή ανοίκεια στοιχεία, η Αθήνα διατηρεί την ταυτότητα της, μέσω μίας σειράς από αντικαταστάσεις, οι οποίες έχουν ως στόχο να τη διαφωτίσουν υπό το πρίσμα νέων χαρακτηριστικών. Η διαμεσολαβητική πραγματικότητα που προτείνουν τα έργα του Δ. Τ. είναι μία αυτοαναφορική πραγματικότητα, η οποία αφορά αφενός τις πολιτιστικές και πολιτισμικές παραμέτρους του αστικού χώρου όπου ζει, και αφετέρου εκείνο που εύχεται, ή απεύχεται, κατά περίπτωση, γι' αυτόν....

Μαριλένα Καρά (από τον καταλογο "Self Aboutness")