Ανάποδο Σούσι
There are no translations available.

Τα βίντεο αυτά ήταν η προσωρινή κατάληξη μιας ενότητας φωτογραφιών με τον τίτλο Σατόρι στο Μαρούσι. Το Σατόρι στο Μαρούσι ξεκίνησε πράγματι στο Μαρούσι, σαν μια αίσθηση αποκοπής από την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα που είχα μάθει να ορίζω ως Μαρούσι ξαφνικά δεν έμοιαζε και πολύ με το Μαρούσι που έβλεπα. Αυτό που εγώ ήθελα να ξέρω ήταν ένας τόπος της παιδικής ηλικίας, ένας τόπος παιχνιδιού. Το χωράφι που έβλεπα από το παράθυρο μου, με την ελιά που δέναμε το σκύλο ανταποκρίνονταν ικανοποιητικά στην μνήμη.

Όταν οι μεζονέτες άρχιζαν να χτίζονται εκεί, τράβηξα λίγο αφηρημένος κάποιες φωτογραφίες. Τις ξέχασα και ασχολήθηκα με την υπόλοιπη Αθήνα πολύ πιο θυμωμένος. Αυτές οι φωτογραφίες, τραβηγμένες με Hasselblad σε ασπρόμαυρο φιλμ παρέμειναν στο συρτάρι. Τις χάζευα, χωρίς να ξέρω τι να τις κάνω, δεν καταλάβαινα ακριβώς τι σημαίνουν, ήταν φωτογραφίες του πίσω κήπου με τις ημιτελείς μεζονέτες στο βάθος. Υπήρχαν κάποιες σημειώσεις για ένα αλφαβητάριο, σκεπτόμουν να τις χρησιμοποιήσω ως εικονογραφήσεις για αντικείμενα υπό εξαφάνιση, το σκαλιστήρι, η σούβλα, η σακούλα για τα χόρτα, και για ανθρώπους υπό εξαφάνιση, η κυρα-Τούλα, ο θείος Τηλέμαχος, ο κυρ-Μήτσος. Τις σκάναρα, απευθείας από τα ταλαιπωρημένα κoντάκτ και έγραψα αρκετά προφανείς τίτλους, το αρνί, η γη, το σπίτι. Είχα στο μυαλό μου μια μπλεγμένη θεωρία για το πέρασμα από το αναλογικό στο ψηφιακό και ξανά στο αναλογικό, για την υφή του φωτογραφικού χαρτιού, τις ποιότητες των τυπωμάτων και την αύρα της φωτογραφίας.

Ανάμεσα σε άλλα σκεπτόμουν στην έκθεση που ετοίμαζα να παρουσιάσω σχέδια με μολύβι, ταινίες σούπερ 8, μια μαρμάρινη προτομή, ένα μπετονένιο σπιτάκι σκύλου, ένα ρεσιτάλ με κλαρίνο. Τελικά προέκυψαν έξι ασπρόμαυρες εκτυπώσεις μεγάλου σχήματος με τους τίτλους να φαίνονται αχνά πάνω στην επιφάνεια της φωτογραφίας. Τυπώθηκαν από τα αρχικά σκαναρίσματα (με την επιδίωξη να διατηρήσουν αυτήν την υφή που μου θύμιζε μεταξοτυπία) σε ένα μηχάνημα που παράγει φωτογραφικές εκτυπώσεις από ψηφιακά αρχεία. Αυτό που μου έμεινε από αυτήν την διαδικασία ήταν η υποδήλωση των επιστρωματώσεων, των αλλαγών, της συσσώρευσης και ταυτόχρονα της αλλοίωσης του τοπίου και της μνήμης. Αυτό που μου έλειψε ήταν η μυρωδιά, η σιωπή, η συγκέντρωση και η αυτονομία που προσφέρει ο σκοτεινός θάλαμος. Κάτι που παραδόξως ξαναβρήκα στην δημιουργία των βίντεο.

Και τα τρία βασίζονται πάνω στις φωτογραφίες της ενότητας και δουλεύτηκαν στο Photoshop. Στην ουσία ξάκρισα κάποια στοιχεία της φωτογραφίας και τα μετακίνησα κάθετα ή οριζόντια στην οθόνη του υπολογιστή. Βιντεοσκόπησα απευθείας την οθόνη μπλέκοντας ήχους από ραδιόφωνο, κασετόφωνο και τηλεόραση. Αυτό που κέρδισα ήταν η αίσθηση του παιχνιδιού, αυτό που διαχωρίζει τον φωτογράφο από τον τεχνίτη, η τρύπα στο πρόγραμμα, η μουτζούρα.

Δημήτρης Τσουμπλέκας Αθήνα 03/03/03